huysuz rüyalar ve ön koltuk kavgaları

ukala ön sözler, serseri son sözler niyetine: http://www.youtube.com/watch?v=r1ydcjWL79w


şimdi beşiktaş' ta bir kadın sabahı göğüslemeye niyetlenmiş olabilir, on liraya bir demet kır papatyası almaya. ve o, ecnebi şarkılar arasında bedenini hunharca kıvırıyor olabilir. saçlarını omuzlarında toplamış olabilir. gözleri çaldı çalacak kapı zillerinde ve topukları ıslak olabilir. o' nun parmaklarına kumsalın üşümüş kumları tıkışmış, o her daim üşüyor olabilir ve dün ölmek istemiş lakin uyuya kalmış olabilir. 


ayşen' in ılık dudakları en huysuz rüyasında adımı sayıklamış, camını açıp beni düşlemiş, kelepir sokağa beni savurmuş, ansızın ibadet etmiş olabilir. 


şimdi markos isa ile o nehir kıyısında hiç karşılaşmamış olmayı diliyor olabilir, elinde üç kuru mum ile dün tanrı' ya sığınmış ve bedeninin ziyanlığına göz yaşı dökmüş olabilir. 


üçüncü sokak' ta korkak bir çingene çocuğu sendeleyen iskemlesinde iki büklüm oturmuş, her geçen papyonlu inşaat bekçisinin ayakkabılarına göz dikiyor olabilir. çığlık çığlığa boğduğu kardeşinin yasını ayakkabı boyalarıyla tutuyor olabilir. üç huysuz gece boyunca rüyasında annesiyle sevişmiş, sabahları göz göze gelmekten korkmuş olabilir. 


ve bilinen bütün din kitapları, tüm tanrı kavramları ekşi bir şişe kırmızı şarap gibi  tüm din adamlarının yüzlerini buruşturabilir. sessizliği gök gürültüsü sanan tüm  çocukların avuçlarına üç perişan deniz kabuğu düşmüş, çocuklar hırçın dalga seslerine şiirler kazımış olabilir. o sırada tanrı, herhangi bir okul servisinin ön koltuğuna 
oturmuş kontağı çeviriyor olabilir. 

biftek böbrekle tanışır ve dansa kaldırır

amor and psyche  1907 - edvard munch

sırılsıklam bir sarmaşık olsam

ağustos çıkmazlarında bitiverirdim

ukala şiirler çığıran adamlara

serseri ayak burunlarını parlatan kadınlara

sırıksıklam bir sarmaşık olsam

sessiz sedasız türküler tellendirirdim

kirli sakallı balıkçılardan 

papyonlu inşaat bekçilerinden öğrendiğim

sırılsıklam bir sarmaşık olsam

titreyerek günün dördüncü nöbetini beklerdim

ensemdeki pullu zehri emecek gözü kara kalpleri

petrus' un gölde dondurduğu üç ödlek inkarını

şimdi ben

iliklerine dek ıslak bir sarmaşığım nisan' da

aksırıksız bekliyorum

burgess' ın bana üç yorgun cümlede bahşettiği

o soluksuz ölümün tadını

nerede dansa kaldıracağım böbrek

hangi bomba göğsümüze bantlayacağımız

balık pulları

sessiz sedasız güvertesinde sallandığım fakir fukara uğuldayan o şilebi aklımdan çıkartamıyorum. biz iki uykusuz kamarot her gün sabaha karşı üç civarlarında bizim şilebin kıçına ürkek adımlarla yürüyüp, sessiz kadın isimleri fısıldıyorduk titrek mavi sulara. sami çoğu kez bilmem kaç bin metre ötesinden geçtiğimiz bir şehrin hayalini kuruyordu, istanbul' a ayak bastığımız ilk gün o şehirlerin küskün tavernalarında veryansın ettiğini anlatacağından zerre şüphe duymuyordum. aslında, sami bunları anlatmakta yerden göğe dek haklıydı. öyle ki, o şehirlerin tüm tavernalarında, tüm asma kilitlerle örtülmüş korkak kepenkleri altında sabahı bulmuştuk nice seneler boyu. ve her seferinde de farklı bir dil konuşan, yanağında farklı bir tebessüm barından kadınlar olurdu yanımızda. bizim kamarot az ilgi görmeyiversin hemen tüm yelkenleri suya indirir, sırılsıklam tutunurdu kadınlara. çok değil, aradan yirmi beş dakika geçmeden de ağzı yüzü kururdu sıkkınlıktan. ben alışmıştım buna, zor olmuştu ama alışmıştım. hatta bir zaman ''be kamarot, nasıl olur da bu denli çabuk sıkılıverirsin şu kadınlardan?'' demiştim de, lodosta kuruttuğu dudaklarını bükerek ''bilmiyorum, sadece sıkılmak istiyorum.'' demişti de bunun üstüne bir şişe rom savurmuştuk boğazımızdan aşağıya. deliksiz uyumayı başardığım seyrek gecelerinden birisinde sami yanımda belirivermiş, konuşmak istediğini söylemişti. şu bizim yahudi müşterilerden birisini anlatıyordu sanırım, üç beş müşterimiz vardı o zamanlar, dördü yahudiydi. efendim, sami kadının durup durup kendi tanrısını övmesinden fevkalade rahatsız olmuş ve o kadının tanrısının kendi rüyasına girmesinden korktuğunu söylemişti bana. bakmayın siz o hergelenin bundan ürktüğüne, eminim o gece tanrıyı rüyasında görebilecek olmanın heyecanı ile uykusu kaçmıştır. dostlar, keşke şu anlatma yeteneğim önünüze sessizce tabak bırakabilme yeteneğimle eşdeğer olsaydı, işte o zaman ne çok severdiniz ben ve sami' yi...

arties

lady from the sea  - edvard munch

arties
büyük bir dinin 

yatak odalarındaki çığlığa 

kirli pamuklar tıkayışı gibi

mutsuzum

ve seni soluksuz titreten

o kuru akşam gibi

mutsuzum 

sarı makedon pulları karşısında

göl kenarındaki pişkin ruganlar

morning  1884 - edvard munch

ahmak yılları afrika çölleri gibi sarıp sarmalı belinde

dudaklarındaki yoksulluk

üç kuru gecenin temsili

suskun taksi şoförlerinden

berduş gözlü kadın öyküleri biliyor

bitmek bilmeyen sonbahar uğultuları

onun kadehleri susatan bu uyanışları

radyodaki cinayet haberleri gibi cızırdıyor

secde etmiş adamların sol cebinden çaldığı 

küstah cennet mısraları uğulduyor gözü kapalı

''soluksuz bir ölümü az önce tatmış

gırtlağında sazlık türküsü demlendirmiş 

siz insanlar

bir çırpıda tövbe edin varlığımı

göl kenarında ödlek şiirlere bulanmış

beyaz çizgili ruganlarımı ''

üç mısra yalnızlık

ashes 1894 - edvard munch

ve şimdi beyaz yüzlü bir kadın 

dünden sarsak otel odalarında

gözyaşları gibi yorgunca dans ediyor

onun ıstırap dolu adımları

kadehleri susatıyor

kaldırım taşlarına sevgisiz türküler uğulduyor

ve şimdi rose maria

gökyüzünden çaldığı üç mısra rengi

kör rakı damlalarıyla 

şehrin ürkek panayırına taşıyor

yorgun ve üşümüş kalplere

herzliya' dan ilmek çığlıkları

sevdasızlıktan öfkelenmiş bıçkın yakalarını

siyah bir ilmekle boyunlarına asmış

dağınık saçlarını kuru dudaklarıyla ovalayan

ve üç perişan gece boyu titrek yahudi raylarında 

arsız herzliya çığlıklarıyla sabahı bulan bu çocuklar

avuçları lekeli şairler gibi toplaşıyorlar koyu bir sisin gölgesinde

ey ahali

savrulun dili damağı kurumuş kitaplarınızdan

yokuş diplerine serilmiş sevda pazarlıklarından

sevdasızlıktan öfkelenmiş bıçkın yakalarınızı ilmekleyin

kuru toprağa çıplak ayaklar basacağız 

mercan banklar ve ses

the voice 1894 - edvard munch

küçük kar taneleri gibi soluyorum nefretleri. ağzı kulaklarında kadın adları ve gözleri kafir gitarında bir kadın, herhangi bir ocak sabahı kapıma dayanıyor, çığlığını kavgasız naylondan bozma köprüden aşağı sarkıtmış. o' nun sessizliği içimi büsbütün aydınlatıyor, gözlerindeki yabancılaşma en büyük sevişme nedenim ağzı yüzü küf tutmuş aynalar karşısında. küçücük umutlar sığdırdım parmak uçlarıma, roman kahramanlarıyla tanıştım, tozlu ve siyah günlerime yakaran. bir kız çocuğu geçse ya şimdi önümden, ben martıları seyre dalmış, kirli mızıkasına soluksuz üfleyen kör adam rolü yaparken, oturuverse yanıma, elleri titrek ve üşümüş. bir de onun büzük dudaklarından duyuversem, nedir ne değildir şu mızıkanın öfkelenmiş çocuk sesi. ve her bir kelimesi kusurlu öykülerime bir buhran kussa, dese ki;

sappho' yu gördüm rüyamda

ansız kadın adlarını

büsbütün ekşimiş bir orman

sevdasızlıktan dili damağı kurumuş

yüzüne tırnaklar kazımış dinsiz şairler

ve onları kucaklamış

titrek sokak lambaları

şarap şişelerinin sırtı olmuş

ıslak mercan bankları