tiktak

sokağa üşüşmüş üç gavur adamın sesi arasından nasıl oluyordu da saatin aksak sesini duyuyordum? zaman hangimizi çağırıyordu saliha, seni mi, beni mi yoksa eli ensesinde gezinen adamları mı? onlar da duyuyorlar mıydı o sesi? evet, üç gavur adamın yalpalayarak yürüdüğü o sokağın sesini. sen duyuyor muydun? kulaklarına bir kez olsun deniz kabuğu yerleştirmiş miydin? kulaklarına benim sesimi yerleştirmiş miydin? acıktığında guruldayan karnının sesini?

yusuf abi merak ediyor seni.

boşalsa da dolayacak masalar ve yusuf abi 2

tam beş gece yusuf abi' den haber alamadık, alamadım. belki de tüm bi' birahane halkı unutmuştu onu ama, ben unutmadım. ayağımı her atışımda gözlerim telaşlıca onu aradı, bulamadım. belli ki bardaklarda aramıştı onu, lüzumundan fazla ukala duruyorlardı bu gece masalarda. bu durum canıma tak etti edecek.

neredesin abi? çelimsiz bir pansiyonda gözü kara heriflerce bıçaklandın da duymadık mı? nedir ha, nedir? yoksa şu meryem abla mı ayarttı seni? o gece feci gözlerle bakmıştı bana, hani seninle yeni tanışmış, birbirimizden zerre haz etmemiştik. gözü göz değil abi bu kadının, söyleyemedim ben sana. hem, sen de pulsuz balıklar gibi onun peşinden dolanıyordun, ne vardıysa!

sen yoksun diye meryem abla gençlerin masasına oturdu. ha, genç dediysem de benden yaşça büyükler elbet. ben çocuk gibi kalırım yanlarında ama, karar verdim ben de sakal bırakacağım!

ayyatzz, mı ne diyor bu adam. ne demek istiyor yusuf abi? kime sesleniyor? kaçıncı bardak bu, diye sordum, sormaz olaydım, kafama indi inecekti o bardak. neyse ki tahir abi var, kolluyor beni. ihtiyacım yok da değil, hem işime de geliyor. yok, kalkmayacağım bu masadan. öyle zıkkımın dibindeyiz ki, unuturum beş salise sonra. o unuttu zaten, az önceki gençten şikayetçi, had bilmez dangozun tekiymiş, onaneymiş ki kaçıncı bardak olduğundan, parasını kendi ödüyor, kendi kusuyormuş midesinden, kimeneymiş ulan, kimene!

ben de hak verdim ona, yirmi dakika boyu az önceki dangozu çekiştirdik, harbiden de ayıp etmişti. ama bak, ben öylemiy mişim, ne de güzel bir adam, ne de edepliymişim. doğru, edepliyim. bu birahanenin edepli peygamberiyim ben. isa' dan on kat daha edepli. bir zeytinyağı kalmış başımdan aşağı boşalmamış.

meryem dip bucak gezip, beleş votka-vişne kovalıyor. herkes yusuf abi mi! hem, ne oldu senin gençlere? belliydi zaten, ortaya patates almamalarından belliydi fakir fukaralıkları. ve işi bilmiyorlar diye kızgın meryem, hemencecik memesinden kutuverdiler kadının, ne lan o öyle!

ben ayağa kalkıp tüm birahaneye cendrars' dan bir şeyler okuma yanlısıyım. ama bunu yapsam ertesi günden tezi yok buradan içeri sokmazlar beni. bu durum beni kör zülfikarlar gibi ürkütüyor.

yusuf abi yok diye tuvaletler bile kilitli. edepsiz kullanmışlar, kızmış tahir abi, arızalı yazısını gören geri dönüyor. tüm birahanenin idrar kesesi patladı patlayacak, neyse ki birahanenin biraz ardında belediyenin yeşillendirme ümidiyle bir ton para saydığı yıpranmış bir bataklık var.

yan masamda dört kilolu adam gevrek çerezler gibi siyaset kırıyorlar ağızlarında.

yoldan geçenler budala afiyet olsun sözleriyle birkaç salisede olsa katıldılar tüm masalara. allah razı olsun, karşılığını alanlar biraz ürktü, biraz güldüler. tahir abi dışında hiçbirimiz bir halt anlamadık.

meryem kırmızı bir taksinin arka koltuğuna sessizce konup başını düşürerek gitti. hasta gözlerimle taksinin süzülüşünü izledim, adi bir kumaş parçası gibi sendeliyor, öksürüyordu. bu halde gideceği tek yer yusuf abi olsa diye düşündüm, onu mutlu edecek kadının meme uçlarındaki dudak izleriyle ilgilenmemeye gayret ederek.

toz toprağa karışmış şehvetler

cupido 1907 - edvard munch

çiçekçi kızı ağzından öptüğüm restoran yıkılmış

toz toprağa karışmışsa bütün şehvetlerim

sarı bir dozer geçmişse yere akıttığın kanımın üstünden
kıskıvrak kurumuş nehir yataklarında
öksürüklü aksırıklı bir filme karışır
kalp atışlarımı yavaşlatırım
tutup tüm bildiğim ekşimiş mısraları ciğerlerimde

boşalsa da dolmayacak masalar ve yusuf abi

şimdi şu birahanede kim bilir kaç kişiyiz. kaçımız ertesi gün ibadet edecek? kaçımızın gözü çaldı çalacak telefon ekranlarında? ve kaçımız ekşimiz bira bardaklarına ağzımızı dayadığımızda seni özlüyor? evet, burası benim memleketim, bana en yabancı, en küstah bakan şehir burası. bu birahane de öyle, bana eksik bir türküymüşüm gibi ağırdan ve ucuzdan bakıyor, bakıyorlar. ben ellilik bir bira istedim, en sevdiğim bardakta geldi, şu ayaksız olanlardan ''pilsener'' mi  ne diyorlar onlara. bir an tüm birahaneyi sevdim, ayla' yı. ama bir yudum alınca vazgeçtim, boktan bir yerdi burası. ve ben isa' yı anımsadım, müjde' nin bilmem kaçıncı yerinde söylediklerini:

''hiçbir peygamber kendi evinde aşağılandığı gibi başka bir yerde aşağılanmaz!''

ben şimdi bir peygamberdim, bu birahanenin peygamberiydim ben ve aşağılanıyordum garson ve tüm müşteriler tarafından. masa yoktu, beni hiç tanımadığım bir herifin yanına oturttular. ben abileri, buraya otursaymışım masa boşalır boşalmaz alsalar beni olur muymuş tamam lan, öyle olsun! olsun olsun da bu kapkara amca pek konuşuyor yahu. adım ne? nereliyim? yaşım kaç? babam sağ mı? ya kardeşlerim, okuyorlar mı? okusunlar tabii, bizim gibi olmasınlar. ama ben de okuyorum, siktir et beni, ben şuan buradayım, adam olsam, okuyacak olsam evimde olurum, ansiklopedi okurum. ayıp bu, kaldırım ortasında bira içiyoruz resmen! çok ayıp sami abi! ya sen abi, sen nerelisin, adın ne? yusuf abi, aslen izmirli ama bizim memlekete gelmiş, malum ekmek parası. be abi, sizin ordan senin gibi kara kara adamlar çıkmaz aslında. karıştırmayacakmışım orasını, öyleymiş işte. kaçıncı bardak bu abi? ne bilsinmiş ama, beş olmadı sekiz!

bizim masa boşaldı, buyurabilirmişim. merhaba masam, merhaba! nasıl da bekledim seni bilemezsin, zehir emer gibi sabrettim sana. ama sen de pek farksızsın. ''masa da masaymış ha'' diyeceğim ama, denilecek bir tarafın yok. kal sağlıcakla, yusuf abi hoş adam.

yusuf abi, kalkıp gittik yanından ama, ayıp olmadı inşallah? olmazmış, ne de gereksiz lafmış. ama bir bira ısmarlarsam da fena olmazmış. ne olacak be abi, bi' bira ha? evetmiş. o zaman bize iki bira, ha garson?
sözümüz emirmiş, iyi ki varmışız! ha o dediğinden! iyi ki varız yusuf abi, iyi ki burdayız, iyi ki okumayacağız, iyi ki kardeşlerim okuyacak ve bize hiç benzemeyecek! şerefe abi!

çok konuştuk, tüm din kitapları, tüm ders kitaplarında anlatılandan pek fazla şey anlattık. her bir kelimemiz tıpkı o kitaplardaki gibiydi, eksiksiz, gereksiz. biz rezil olma kaftanını sırtımıza geçirmiştik, tüm sokak çocuklarına, tüm belediye çöpçülerine, tüm tanınmış şairlere rezil olma kaftanımız sırtımızdaydı. ne kadınlar sevmiştik, ne kadınlarla sevişmiş. bugün bu masadaydı her biri, tam da bardak altlıklarının üstünde. terli, aceleci ve şehvetli bakışlar attılar bize. yudumlamak şarttı, ölmekse her din kitabındaki gibi haram.

aynadaki sevgi ve sefalet çığlıkları

attaraction 1908 - edvard munch

yeşili yola savrulmuş köprülere

alelacele asılmış devrim afişlerinden

koyu isimler kazındırdı yüreğine 

puslu bir gecede sevdi kadın

yorgundu

saniyelik ömrünü avuçlarına öksürdü

budala bir şişeden titrek yudumlar

eğri düşler kazındırdı gençliğine

puslu bir gecede sevdi kadın

telaşlıydı

ayak üstü sevişemez

hem ruhu dünün gölgesinde 

sere serpe uzandı geceye

dudakları huzur çığrıştırıyor

ödlek bir ruh iliştirmiş yamacına

korkacak mı durulacak mı bilmiyor 

kadın uyuyor

kadın duyuyor

kadın öksürüyor

kadın uyuyor

kadın düşlüyor

puslu bir gecede sevdi kadın

sigortacıydı

saat dokuz buçuğu haykırmasın

üşengeç ayaklarla hemen sokağı pataklıyor

dili kuruyor

dili sürçüyor

dili tutuluyor

dilinden öpmüşler

puslu bir gecede sevdi kadın

saat on biri geçmişti

kent masalları ve beyaz fareler

lacivert montlu üç adam

hiçbir zaman tütün kokmamış elleriyle

gözü hınç dolu kadın kollarında üşüyor

rakı bardakları anımsayıp

üzerlerine sessizce kazınmış parmak izleriyle

üç montlu adam 

kepenk inmiş caddelerde sekiz dakikalığına sızıyor

utanıp çöp konteynerlerinden

paslı bir edip cansever şiiri okunuyor

üç mont gibi üç adam

belediye anonslarında rauf' un adını kovalıyor

öğlesinde ibadet etmek için

haziran doksan sekiz sabahı üç adam

ezberlerindeki tüm kent masallarını yitiriyor

beyaz fareleri 

geldi gelecek ölüler peronu

ürkek dolunay altında 

çarpık bacaklı şiirler okudum sana

sen gölgeni asmış

gövdeni kesmiş

bedenini yitirmiştin kara sevdasızlıkta.

zırıl zırıl ağlayan sen miydin kadın

ha sen miydin o sonbahar uğultularını göğsüne saklayan

kör bıçak hüznü ile koşup

ardında aksırıklı şiirler bırakan.

geç kalmış ölüler peronu

sen, eşsiz gölgeler ardında sığındığım kadın

hiçbir sabah uyanmıyorsun yalnızlığından

bak, öldüm öleceğim ben bu kahrolmuş dehliz kapılarında

seni beklerken

kendimi beklerken öldüm öleceğim