izmir garı' nda

gözlerinde çocukluğumu saklayan kurdeleli kız için.

1
garlara düştüm peşi sıra
en hazin özlemler
             içimi kemirir.
bir bakış ki,
             tatlıdır sancıları
             sonraları boğar
             en büyük
                          yeminlerle.

2
işte sessizliği
             izmir garı' nın
gecemi bölen bir kadın bakışı
             uzaklardan
kollarında uyuyor izmir' in.

                          ben yabancısıyım
                                       ege' nin,
                                       rüzgarının,
                                       ıslığının,
                                       ayın.

3
sen yabancısı bu şehrin,
üç liraya çay içtin
              soğuta soğuta.

bir kadın sevdin,
sanki, uzak gözleri içini titretir,
sanki, dudaklarında kurur özlemin.

dedim sana,
             sen,
                  yabancısı bu şehrin,
             bu ıslıkların;
                  duyduğun uzaklardan,
             bu rüzgarın;
                   saçlarını dağıttığı.

4
hani, yağmurlarda yakalardı
                                       seni,
ekşi bir özlem gezdirirdi
                                       dudaklarında,
hani,
              mayısın ortalarıydı,
             bir yalnız sevda yakaladı
                                       seni,
hani,
             ay bile sararıp kalmıştı
                                       gözlerinde.

5
faik,
bu nasıl şehir? nerede neşesi?
nerede o, bana anlattığın
                          kuru özlem dolu meyhane?

6
izmir' de,
             gece garlarında,
             bu benim büyük sevdam,
             en unutkan dolunay ışıklarında büyüdü.

7
şimdi,
         bu gece yarısı sessizliğini
         alıp sana getirsem,
         avuçlarına bıraksam
                          özlemler gibi,
         korkup kaçarsın.

8
...
sonrasında,
         bir dolunay sırtladım,
izmir' de,
gece garlarında  
         sarı, büyük ve öfkeli
         bir dolunayı sırtladım
                  adın,  benin ezberimde.

9
ve işte,
         ışıkları sönüyor bütün trenlerin,
ben, kalıp bir daha sana geliyorum,
sanki,
         bir yeşil elma kemirip
                           sana geliyorum
                                    gece yarıları.

10
bu gardaki otomatlar
         bana seni hatırlattı,
bir lira atıp gülümsedim,
         zaman akıp geçti.

11
sessizliği o masaların
         yankılanan sesimde,
                  nasıl da sarılır,
                  sanki, sen bana sarılırsın.

12
gel,
     sonbaharları böldüğüm
                  gece yarılarına,
     yapraklarını ıslattığım
                  ıhlamur ağaçlarına.

13
otomattan kedi sesleri geldi
                        aklıma düştün,
sabah belki üç,
         parasızlık ve anksiyete...
         neyse ki,
                  aklımda sen...

arzulamak, seni

büyük mutlulukların kıyısında sabahlıyorsam bugün,
benim içinse artık sokaklardaki mızıkalar
ve deniz benim için köpürüyorsa bugün;
           bütün uykularımdan feragat edeceğim,
           salt seni düşlemeye,
                      beş dakikada bir adını haykırmaya koyulacağım muhakkak.

böyle en güzel bakışlarla kal,
koyup gitsin bütün yalnızlıklar uzaklara
ve işte,
           gözlerinde bir samimi duruyor ya sevdam,
öyle kalsın,
           kollarımla sarmalayacağım günler boyu.

                                  sokaklardaki bütün naralar
                                                       sanki, bir sevda uluyor bana,
                                                       sanki, seni alıp götürmemi tembihliyor,
                                                                        uzak kasabalara,            
                                                                         sandallara belki.
                                   ya da sen alıp götürsen beni,
                                                       muazzam sevdalara uyutsan,
                                                       öpsen belki sabahlara karşı,
                                                       bir utanç,
                                                       bir sevda,
                                                       ve bir bakışınla uyandırsan.                      

gotama

o öfke kasırgaları içerisinde,
           kokusuyla ıhlamur ağaçlarının
           ve yapraklarıyla tarayıp kalbimi
           adını haykırdım gotama' nın.

                                            sonrasında hep karanlıktı gecelerim,
                                            hani, zifiri ellerimle boğmuş gibi
                                            her yerime dağıttım yalnızlığımı.

eylül yalanı

ıslıklar çalınır sokaklarda,
             kan, ter içindedir gözleri
             gölgelere sığınır da taşar
             hüzünleri sarılıp siyaha...

kaçan kaçanadır, avlulardan çığlıklarıı yükselir,
             ve kahkahaları sokak aralarından
             sanki bir masum çocuk gülüşüdür
             kaybedeceğimiz birkaç yıla...

çanlar çalınır sonraya,
             uzaktır evleri bakarsa yalnızlığına
             ve korkaktır muhakkak kalabalığında
             lakin, sonudur sandallara sığamayışı.
             
                           bir eylül ne alıp götürür ki,
                           şayet, kaçıyorsa ardına bakmadan?           

                                       eylül yalanı, derlerdi eskiden,
                                       daha ben çocukken, kahkahalar atarken sokak aralarında...

                          

kardelen

 sen,
       en güzeli kışın,
       yağmurlarında sabahladığım özlem hasreti.

sen,
        bir damla huzur -ekşisi narın-
        ağustostan bozma kirpiklerin,
        kocaman gözlerinle,
        küçük kız çocuğu ellerin.

sen,
        kardelen...
         bir tutam karanfil gibi ellerimde tuttuğum,
        yüzüme çaldığım pişmanlığım,
sen,
        en büyük ağrım,
        kucakladığım gece yarıları -eylül-

sensin
        kardelen,
        dudaklarımda kuruyan sevda özlemi,
        aklımı saçlarında bozduğum,
                                        küçük kız.

bır çırpınışla titrediğim sokaklarında,
eylülleri boyadığım -masmavi-
tırnaklarında üşüdüğüm,
o yağmur,
  o deniz kokusu,
    ve o yalnız, ürkek gözlerim,
                                        sensin,
                                            kardelen...

safran yalanı

ey kızılın uykusundaki perişan düşlerim,
bir safran kokusunda hangi ismi neden,
                                             nasıl anımsıyorum?

sen safran mı kokladın hayatında?
                                             kimi,
                                             neden kandıyorsun?

ressam notları

-banyo
           suya saldım düşlerimi,
           iki çocuk gülüşü,
           iki anne umuduyla,
           suya saldım.

-yıkananlar
           biz ki; kızıl topraklar üstünde
           bir yağmur kavgasına tutuştuk,
            çırılçıplak tenlerimize dokunup.

-etki, gündoğumu
           le havre' de büyük yalnızlığımı
           liman sanki benimle paylaşıyor
           içimi kaplayan büyük buhran
           sanki sandallara karışıyordu.

-sola dönük kadın
            en ılık rüzgarlardan olsam,
            havaya savursam boynundaki fuları.
                       çavdar tarlasındaki rüzgar olsam,
                       boynunu okşasam ıslığımla.

babil kervanı varyasyon 4

kaç gece çığlıklarınızla uyudum,
kaç sabah rüyalarım yakamda uyandım, bilmeyeceksiniz.

hüznüm kervanın en büyük hüznü,
ne yağmurlar dindiriyor,
ne de yol boyu çocuk gülüşleri.
oysa bir kadın var yanımda,
sanki üstüm başım çocukmuş gibi ellerimden tutuyor.

ve dolunayı yakalarsak,
şiirler okuyorum onlara,
sana yazdığım şiirler yıldızları avuçluyor.

toz toprak kaldı her şey,
sen bile toz toprak kokuyorsundur,
sevişmeler toz toprak gibi ağzıma doluyor, öksürüyorum.