gölgeler daha çok ısıtır

3 kasım

kızılay metrosundan havanın kararmaya başladığı ilk anlarda çıktım. her yerimi kaplayan insan kokusundan gene rahatsızlık duydum. eğer kalabalığın tam ortasında gözlerinizi yumup göğün yahut asfaltın sandığınız kokuyu içinize çekerseniz ne demek istediğimi anlayabilirsiniz. sakarya caddesi' ne ellerim ceplerimde inerken kulaklarımda gary moore en sevdiğim şarkılarıyla adımlarımı hızlandırma derdindeydi, ona kulak asmadım. ankara' ya ayak bastığım ilk gün sarsak masaları ve huzursuz gözlü insanların ellerindeki bira bardaklarıyla dikkatimi çeken bara hiç düşünmeden oturdum. tıraşsız oğlanlardan bir tanesi yanıma gelip ne içeceğimi sordu, bira  içecektim. saçlarını kulaklarının arkasına atmayan kadınlara katlanmak için biranın yetmişlik olması ve henüz biri bitmeden diğerinin masama konulması yanlısıydım. hava gittikçe karardı, saat havanın en karanlık saatine iki vardı. deli gözlerimi masamdan kaldırdığımda kendimi hiç bilmediğim kıyılarda, hiç binmediğim gemilere kılavuzluk yapan mavi bir deniz fenerinin altında mızıka çalarken buldum. lodos yüzüme yapışmıştı sanki, kirpiklerimin arasından dudaklarıma süzülen deniz tuzunda yeni yetme bir yönetmence çekilmiş sanat filmleri vardı. silkelendim elli iki liralık adisyonumu ödeyip, sıkı bir taksi pazarlığı sonrası yirmi beş lira karşılığında evime gittim. yatağıma çırılçıplak uzanıp, gözlerimi yumduğum ilk anda rüyalarımdan kendimce def edileceğimi, soluk soluğa uyanıp başımı yastığın altına gömeceğimi anladım.

5 kasım

okulu kaçırdığım bir saatte yani güneşin en tepede olduğu zaman diliminde uyandım. yataktan kalkmadan çalışma masamın üstüne ters bir şekilde astığım shakespeare portresine baktım. kraliyet' in ona veremediği cezayı kendimce vermiştim. şimdi benim keyfime göre beyni kan toplayacak, suratı kızaracaktı. gözlerinin içine baktım, anlamsız bakıyordu bana. sanki ona verdiğim bu cezayı zerre önemsemiyor, hissettmiyordu. radyoda piyano bulmak umuduyla radyoyu açtım. lakin güneşin tepeye çıktığı saat haberleri ve gerzek pop şarkılarından başka bir şey bulamadım.

10 kasım

siren seslerinin avaz avaz çığırdığı bir saatte uyandım. günün anlamı şayet başka bir şey olmadıysa apaçık belliydi. tüm perdelerim sararmaya yüz tutmanın da ötesine geçmiş her gün sarının bir başka tonunu gözlerimin önüne seriyordu. hiç şüphesiz bundan rahatsız falan değildim. tıpkı iki senedir bir parmak dahi basmadığım pencerelerim gibi. perdelerimdeki sarı tonları uykumu getiriyordu, gün ışığı görmeden uyudum.

10 kasım -sabah rüyası-

yeşil bir ovada koluma usulca girmiş bir kadınla beraber yavaş adımlarla çatısına mor leylekler konmuş müstakil bir eve doğru yürüyorum. kahverengi kapıyı dört yahut beş kez tıklatıyorum, açan yok. çatlak camlardan içeriye bakıyorum, kimseler yok. hoş, ben kimin olmasını dilediğimi de bilmiyorum ama, yanımdaki kadın biliyordur diye kısık gözlerle bakıyorum ona. cebinden bir kertenkele çıkarıyor, kapının tokmağına kertenkelenin kuyruğunu sürtüyor, kapıyı açıyor. evden içeriye attığım ilk adımda evin her yeri kararıyor. açık kalmış kapıdan gelen gün ışığı siyahlar saçarak gözlerimi alıyor. kadın ellerimden tutup onunla gelmemi istiyor. bir müddet adımladıktan sonra ellerim tahta tırabzanlara takılıyor, oysa müstakildi bu ev. sizin yeryüzünde yahut rüyalarınızda dahi duyamayacağınız denli gürültülü bir kapı gıcırtısı sonrası insanların tıkıştığı bir odaya giriyoruz. karanlıktan ötürü hiçbir yüzü net olarak göremiyorum. görebildiğim tek şey sigarasından nefes çeken insanların parıldattığı bir kırmızı nokta. odadaki kuru gürültü sanki bir tek benim beynimin üretebileceği denli yüksek bir desibelle kulaklarıma işliyor. ellerimi kulaklarıma götürüyor ve nasıl elime geçtiğini bilmediğim patlamış mısırları kulaklarıma tıkıyorum. ses gitgide daha da büyüyor. daha da büyüyor. insanların kahkahaları daha daha büyüyor ve bir derin soluk arasında her şey bembeyaz bir sayfaya dönüşüyor.

10 kasım -gece-

göl kıyısında benden ve şehrin tek sandallı balıkçısından kimsenin olmadığı bir saatte göl ortasındaki renkli fıskiyenin tam karşısındaki bankta oturdum. uzaktan bir mızıka tınısı duymanın hayalini kuruyordum. yoksa kendimi fıskiyenin iki saniyede bir değişen rengini ezberlemeye çalışırken bulacaktım. tam arkamdan bir bir geçen şehirlerarası otobüs camlarındaki yüzlere isimler kazıdım. onlar ki, başlarını huzur buldukları yataklarından ya da kadın/adamlardan kurtarıp soğuk otobüs camlarına dayamaktan huzursuzdurlar. o an yanıbaşıma senin gölgen düşmesini senin bedenini karşılamaktan daha çok isterdim. çünkü senin mutlak gücünle dudaklarımı çatlatan soğuktan şikayetçi olacağını biliyordum. bunu düşünerek bazen bir gölgenin sımsıcak bir bedenden daha fazla ısıtabileceğine karar verdim. beyaz...sarı...yeşil...mavi...buzul mavisi...pembe...kırmızı...beyaz...sarı...yeşil....mavi...buzul mavisi...pembe...kırmızı...beyaz...sa...

üçlemeler -2-

üçlemeler -2-

1

sıkı yağan yağmurun ardından 

mazgallarda sokak çocukların gözyaşları birikti

boyacıların ellerinden akıp gitti tüm günahları

2

kasım ayının yirmisi geldi mi bu şehre

  -hayır beyim evimin duvarında takvim yok

-hayır akşam bültenlerini de izlemiyorum

3

neden yitirip duruyorum tüm sadakatimi

nedendir suya çıplak ayaklarla basmaya korkmam
denizin yokluğu içimi neden bu kadar kemiriyor

4

her gece on birden sonra boşalan kuru göl kıyılarında

dudaklarını çatlatana dek mızıkasına hüsran savuran

o iyi giyimli mızıkacı çocuk da benim

5

sonbahar geldiğinde neden düşüyor suratım

yoksa, güneye kaçıp giden leyleklerin yasını mı tutuyorum

neden bir türlü martin eden okuyamıyorum

6

ingiliz şairlerin şiirlerinde 

hep kendime rastlamaktan bıktım

bildiğim tüm ingiliz şair adlarını yerler vurdum

7

yeryüzünün gördüğü en yeteneksiz şair benim

ne beş kuruş kazandırdı bu şiirler bana ne de odamı istediğim renge boyamama yetti

şimdi bu küstah kabullenişime bir avuç dolusu alkış istiyoırum 

ne kurtaracak bu gökyüzünü

workers returning home - 1913/1915 - edvard munch

bir kuru karanfil kaldı elimde

bir de bu ekim yağmurları 

hani ayazda kurumuş çocuk gözyaşları

avuçlarına öksürdüğüm şiirlerler

sabahsızlıklar 

dinsizlikler kaldı

bir kuru karanfil kaldı elimde

bir de bu ekim yağmurları 

kulaklarımda adımların

dilime yapıştırdığım mektup pulları

alnımda gezinen kaşıntılar kaldı

ne kurtaracak beni bu satır aralarından

ne kurutacak bu gökyüzünü

imanlı bir müslümanın göğe açılmış avuçları mı

yoksa şubatta gelecek karlar mı kurutacak

ankara için sevgi ve sefaletle

31.10.2012

Ankara

       Evet, hiçbir zaman diliminde tek bir şilep dahi geçmedi bu şehirden. Eli avucu kesik, günde bir paket sigaraya muhtaç Martin Eden dahi tek bir şiir dahi yazmadı bu şehre. Işığı, sarsak ağızlı miçoların gözlerinde kırılan bir deniz fenerinin gölgesinde büyümedi bu şehrin çocukları. Sen oldun olası şilep güvertesindeki ıslaklığa şiirler yazıp, bambaşka kadınların gözlerinin ta içine bakıp okuduysan, onlara ne!

       Madem ki, sen benim kadar müşkül değilsin, inanıyorsun yüce bir yaratana, o halde ne bu ali sırra kadem basmış küstahlığın? Ne bu kuru asfalt ve çatlak betondan başka bir şey kokmayan şehrin iç acıtan çığlıklarına kulak tıkayışın? 

       Göğün mavisini bilir misin? Hayır, o senin tependeki ucu bucağı neşeli maviden kat' iyen  bahsetmiyorum. Kuru mavi, diyorum. Sarsak mavi. Gözü kanlı gök mavisi. Ucuz tütünlere sarılmış sigara diplerinin acımtırak mavisi. Bilmezsin. Çocukluğun mazgal kenarlarında bozuk paralar toplarken geçmediyse bilemezsin. 

       Yoksa bu kentin hiçbir ressamca kullanılmamış renklere bürünüşünün günahı benim mi? Bu kentte doğacak çocukların daha doğmadan bastığı çığlıkların günahı benim mi? 

       Hiçbir sabah kelepir yalnızlık asıldı mı kasıklarına? Kuru şiirler, terk edilmiş esnaf lokantalarında boğazladı mı seni?

       

23.10.2012

devrim karşı adalardan gelecek

lodos rüzgarlarıyla

martıların ağızlarındaki bayat simitlerle gelecek

devrim karşı adalardan gelecek

tozu dumana karışmamış türkülerle

göğün yarıldığı bir günde gelecek

devrim gelecek ey devrim

yarasa' nın 21 şiiri / ahmet erhan

ışık doyurgan' a

1

ölüm rengine bürünmüş

bir ahmet erhan portresi gibi 

dolaştım kendi kıyılarımda

yalnızlığı çileden çıkaracak kadar yalnızdım

elimi düğümlediğim ayağımla

bir çağdaş ve müslim olarak 

kendime sığındım

yenilgim de bu kadardı

boğulmalarım da...

2

bütün aşklarım çoğul çıktı

neden ve nasılsa

bir sevenimi aradım

o derin ücralarda. yoktu.

konuştular. onlar hep konuşurlar

çoktular

kum tıkadım kulaklarıma

bütün aşklarımı yalnız bıraktım

kendi çoğulluğumda...

3

şimdi tekil bir yaban gibi

dolanıp duruyorum yollarda

yok ki sevenim

var mı sevenim

çoktan gömüldüğüm o uçurumda

ışık kusarak bekledim

alkolün verdiği ayazda

sanki. yoktum. bir hiçtim.

4

yalnızlığımla vardım

denizimin kıyıları hep çoğuldu

kendimdim. o kadardım.

tedbil gezdim ölümün uçurumlarında

çoktum. o kadardım.

dizüstü oturup denizime baktım

ayna değildi. azı yok bir suydu

yalnızlığımla vardım.

5

ışığım beni bıraktı artık

ateşböcekleri topladım karanlığıma

6

aklımı bir toplasam

bitecek son isyan. ne?

yenilenler bilir: var mısın, yok musun

sorusu hep bellidir, yanıtı yoktur

ölümüne bağırıyorum:

- gelecek isyan! gelecek isyan!

7

yenilgime bir insansam

çağdaş ve devrimci olarak

gün ışığı görürdüm, sevgili dünya

her şey çünkü bir içim su

ve denizse bir cigara içimi uzaklığında.

8

sanki hayatın dipnot evresindeyim

ve ne çok yaşlıyım

kuru otlar fışkırıyor her yanımdan...

bir elimde ateşi, bir elimde suyu tutsam.

9

her ölüm kendini bekler 

bir yarasanın ömrü kadar yaşadım

- sahi, bir yarasa ne kadar yaşar?

10

ışığım söndü. kalbim dindi.

bir anka masalıydı yaşadığım

sondum, sonuncuydum

yalnızlık ancak bu kadar taşardı,

fışkırırdı bazan, öyleydi

ve usulca akardı kalbimden...

olsa olsa ömrümle yaşıttı.

11

beni yalnızlığımla vurdular o gece vakti

kalbimi suyla yudular o gece vakti

öldüğümü bile söylemediler

bedenime sözüm vardı bir şafak üzre

alnımı kumla ovdular o gece vakti

12

teninde ışıyan bir ışık çiçeği

bu kadar yoracağını bilmezdim

sevgilim... benimle yıka ellerinii

13

mesela, alfabenin 14. harfinde ölmek

yarım kalmış bir ansiklopedinin sayfalarında kalmak...

adamın,

kendini kıran bir dal kadar yalnızım...

14

ne kadarsan öyle gel

kabulüm

sayım suyum çok.

15

ben öleyim ücralarda

ey şehir uleması

siz tıpış tıpış yaşayın!

16

ada' da şehirli bir yarasayım

günyüzü görmemiş ömrüm hep derinlere kaçıyor

kalemim gitgide sararıyor.

17

yalnızı ve yazığıyım bu dünyanın

mağrur bir komutan kadar mazurum

18

ellerime söz geçirmekten caydım

yalnızlığımın beş bin nüsha kopyasını çıkardım

19

tanrım, çayı demledim...

daha önce hiç bu kadar ölmememiştim.

20

erhan gidiyor, haydi bakalım

iyi de, yalnızlık yerinde duruyor, ölüm, acı...

bari ben yazdığımla kalayım.

21

ey, yarasa

ölüm

yarasın sana! 

cunda adası

temmuz , 1996

buraya park etmeyin beyim milletvekilleri için ayrıldı

1

eflatun gecelerde tanıdım seni

kıskıvrak yağmurda tuttun ellerimi

oysa zifir karanlıkta sandala binip giden de bendim aslında

2

bir mentollü sigara daha içmek istedim

uzattın ellerini buzul mavisi gecelerde

keşke dedim içimden bunların yanında bir de mızıkan olsun diye

3

bu çaresiz gece yarısı sürgününde

dudaklarıma kazıdığın zifiri

bir çırpıda emecek kadar yalnızdım kuru yük istasyonlarında

4
kim yazmıştı bu küstah şiirleri
göl kıyısındaki sabah yürüyüşümde
yunus sandallar karşısındaki taşlığa kim savurmuştu

edip cansever için; gökanlam 13

bir tek sen kaldın ey buzul mavi

kese kağıtlarının cani hışırtısı

şarabım bardaklarda

kumsalda ayak izlerim kaldı

üflenmemiş nefesler 

balkonda kuru kayısılar

terliklerimde asfalt izi kaldı

ey gökyüzünün tembeli

sanadır söylenen bu marşlar

parıltılı saç tokaları

sanadır yağmurdan sonra kokan

fukara çocuklarının göz yaşları

bir zeytin dalı yetti bana

o'hara şiirlerindeki ezik çarşamba günleri

mentollü sigaralardaki acılar

tenime batan zil sesleri

yettiniz artık

ayaklarıma yapışan sokak çocukları

dişlerinizdeki sarılıklar yetti bana