üçlemeler -2-

üçlemeler -2-

1

sıkı yağan yağmurun ardından 

mazgallarda sokak çocukların gözyaşları birikti

boyacıların ellerinden akıp gitti tüm günahları

2

kasım ayının yirmisi geldi mi bu şehre

  -hayır beyim evimin duvarında takvim yok

-hayır akşam bültenlerini de izlemiyorum

3

neden yitirip duruyorum tüm sadakatimi

nedendir suya çıplak ayaklarla basmaya korkmam
denizin yokluğu içimi neden bu kadar kemiriyor

4

her gece on birden sonra boşalan kuru göl kıyılarında

dudaklarını çatlatana dek mızıkasına hüsran savuran

o iyi giyimli mızıkacı çocuk da benim

5

sonbahar geldiğinde neden düşüyor suratım

yoksa, güneye kaçıp giden leyleklerin yasını mı tutuyorum

neden bir türlü martin eden okuyamıyorum

6

ingiliz şairlerin şiirlerinde 

hep kendime rastlamaktan bıktım

bildiğim tüm ingiliz şair adlarını yerler vurdum

7

yeryüzünün gördüğü en yeteneksiz şair benim

ne beş kuruş kazandırdı bu şiirler bana ne de odamı istediğim renge boyamama yetti

şimdi bu küstah kabullenişime bir avuç dolusu alkış istiyoırum 

ne kurtaracak bu gökyüzünü

workers returning home - 1913/1915 - edvard munch

bir kuru karanfil kaldı elimde

bir de bu ekim yağmurları 

hani ayazda kurumuş çocuk gözyaşları

avuçlarına öksürdüğüm şiirlerler

sabahsızlıklar 

dinsizlikler kaldı

bir kuru karanfil kaldı elimde

bir de bu ekim yağmurları 

kulaklarımda adımların

dilime yapıştırdığım mektup pulları

alnımda gezinen kaşıntılar kaldı

ne kurtaracak beni bu satır aralarından

ne kurutacak bu gökyüzünü

imanlı bir müslümanın göğe açılmış avuçları mı

yoksa şubatta gelecek karlar mı kurutacak

ankara için sevgi ve sefaletle

31.10.2012

Ankara

       Evet, hiçbir zaman diliminde tek bir şilep dahi geçmedi bu şehirden. Eli avucu kesik, günde bir paket sigaraya muhtaç Martin Eden dahi tek bir şiir dahi yazmadı bu şehre. Işığı, sarsak ağızlı miçoların gözlerinde kırılan bir deniz fenerinin gölgesinde büyümedi bu şehrin çocukları. Sen oldun olası şilep güvertesindeki ıslaklığa şiirler yazıp, bambaşka kadınların gözlerinin ta içine bakıp okuduysan, onlara ne!

       Madem ki, sen benim kadar müşkül değilsin, inanıyorsun yüce bir yaratana, o halde ne bu ali sırra kadem basmış küstahlığın? Ne bu kuru asfalt ve çatlak betondan başka bir şey kokmayan şehrin iç acıtan çığlıklarına kulak tıkayışın? 

       Göğün mavisini bilir misin? Hayır, o senin tependeki ucu bucağı neşeli maviden kat' iyen  bahsetmiyorum. Kuru mavi, diyorum. Sarsak mavi. Gözü kanlı gök mavisi. Ucuz tütünlere sarılmış sigara diplerinin acımtırak mavisi. Bilmezsin. Çocukluğun mazgal kenarlarında bozuk paralar toplarken geçmediyse bilemezsin. 

       Yoksa bu kentin hiçbir ressamca kullanılmamış renklere bürünüşünün günahı benim mi? Bu kentte doğacak çocukların daha doğmadan bastığı çığlıkların günahı benim mi? 

       Hiçbir sabah kelepir yalnızlık asıldı mı kasıklarına? Kuru şiirler, terk edilmiş esnaf lokantalarında boğazladı mı seni?

       

23.10.2012

devrim karşı adalardan gelecek

lodos rüzgarlarıyla

martıların ağızlarındaki bayat simitlerle gelecek

devrim karşı adalardan gelecek

tozu dumana karışmamış türkülerle

göğün yarıldığı bir günde gelecek

devrim gelecek ey devrim

yarasa' nın 21 şiiri / ahmet erhan

ışık doyurgan' a

1

ölüm rengine bürünmüş

bir ahmet erhan portresi gibi 

dolaştım kendi kıyılarımda

yalnızlığı çileden çıkaracak kadar yalnızdım

elimi düğümlediğim ayağımla

bir çağdaş ve müslim olarak 

kendime sığındım

yenilgim de bu kadardı

boğulmalarım da...

2

bütün aşklarım çoğul çıktı

neden ve nasılsa

bir sevenimi aradım

o derin ücralarda. yoktu.

konuştular. onlar hep konuşurlar

çoktular

kum tıkadım kulaklarıma

bütün aşklarımı yalnız bıraktım

kendi çoğulluğumda...

3

şimdi tekil bir yaban gibi

dolanıp duruyorum yollarda

yok ki sevenim

var mı sevenim

çoktan gömüldüğüm o uçurumda

ışık kusarak bekledim

alkolün verdiği ayazda

sanki. yoktum. bir hiçtim.

4

yalnızlığımla vardım

denizimin kıyıları hep çoğuldu

kendimdim. o kadardım.

tedbil gezdim ölümün uçurumlarında

çoktum. o kadardım.

dizüstü oturup denizime baktım

ayna değildi. azı yok bir suydu

yalnızlığımla vardım.

5

ışığım beni bıraktı artık

ateşböcekleri topladım karanlığıma

6

aklımı bir toplasam

bitecek son isyan. ne?

yenilenler bilir: var mısın, yok musun

sorusu hep bellidir, yanıtı yoktur

ölümüne bağırıyorum:

- gelecek isyan! gelecek isyan!

7

yenilgime bir insansam

çağdaş ve devrimci olarak

gün ışığı görürdüm, sevgili dünya

her şey çünkü bir içim su

ve denizse bir cigara içimi uzaklığında.

8

sanki hayatın dipnot evresindeyim

ve ne çok yaşlıyım

kuru otlar fışkırıyor her yanımdan...

bir elimde ateşi, bir elimde suyu tutsam.

9

her ölüm kendini bekler 

bir yarasanın ömrü kadar yaşadım

- sahi, bir yarasa ne kadar yaşar?

10

ışığım söndü. kalbim dindi.

bir anka masalıydı yaşadığım

sondum, sonuncuydum

yalnızlık ancak bu kadar taşardı,

fışkırırdı bazan, öyleydi

ve usulca akardı kalbimden...

olsa olsa ömrümle yaşıttı.

11

beni yalnızlığımla vurdular o gece vakti

kalbimi suyla yudular o gece vakti

öldüğümü bile söylemediler

bedenime sözüm vardı bir şafak üzre

alnımı kumla ovdular o gece vakti

12

teninde ışıyan bir ışık çiçeği

bu kadar yoracağını bilmezdim

sevgilim... benimle yıka ellerinii

13

mesela, alfabenin 14. harfinde ölmek

yarım kalmış bir ansiklopedinin sayfalarında kalmak...

adamın,

kendini kıran bir dal kadar yalnızım...

14

ne kadarsan öyle gel

kabulüm

sayım suyum çok.

15

ben öleyim ücralarda

ey şehir uleması

siz tıpış tıpış yaşayın!

16

ada' da şehirli bir yarasayım

günyüzü görmemiş ömrüm hep derinlere kaçıyor

kalemim gitgide sararıyor.

17

yalnızı ve yazığıyım bu dünyanın

mağrur bir komutan kadar mazurum

18

ellerime söz geçirmekten caydım

yalnızlığımın beş bin nüsha kopyasını çıkardım

19

tanrım, çayı demledim...

daha önce hiç bu kadar ölmememiştim.

20

erhan gidiyor, haydi bakalım

iyi de, yalnızlık yerinde duruyor, ölüm, acı...

bari ben yazdığımla kalayım.

21

ey, yarasa

ölüm

yarasın sana! 

cunda adası

temmuz , 1996

buraya park etmeyin beyim milletvekilleri için ayrıldı

1

eflatun gecelerde tanıdım seni

kıskıvrak yağmurda tuttun ellerimi

oysa zifir karanlıkta sandala binip giden de bendim aslında

2

bir mentollü sigara daha içmek istedim

uzattın ellerini buzul mavisi gecelerde

keşke dedim içimden bunların yanında bir de mızıkan olsun diye

3

bu çaresiz gece yarısı sürgününde

dudaklarıma kazıdığın zifiri

bir çırpıda emecek kadar yalnızdım kuru yük istasyonlarında

4
kim yazmıştı bu küstah şiirleri
göl kıyısındaki sabah yürüyüşümde
yunus sandallar karşısındaki taşlığa kim savurmuştu

edip cansever için; gökanlam 13

bir tek sen kaldın ey buzul mavi

kese kağıtlarının cani hışırtısı

şarabım bardaklarda

kumsalda ayak izlerim kaldı

üflenmemiş nefesler 

balkonda kuru kayısılar

terliklerimde asfalt izi kaldı

ey gökyüzünün tembeli

sanadır söylenen bu marşlar

parıltılı saç tokaları

sanadır yağmurdan sonra kokan

fukara çocuklarının göz yaşları

bir zeytin dalı yetti bana

o'hara şiirlerindeki ezik çarşamba günleri

mentollü sigaralardaki acılar

tenime batan zil sesleri

yettiniz artık

ayaklarıma yapışan sokak çocukları

dişlerinizdeki sarılıklar yetti bana

kasketin yamuk be adam!

tüm bu sonbahar uğultuları ciğerlerime hain bir kasatura gibi saplandığında aklıma bir tek sen düşüyorsun ey attila ilhan. gergin bir orospuyu bile rahatlatacak o naif sesin düşüyor. hani sen paris' te marivo sineması önünde ayaklanmaları izlerken bembeyaz yüzlü bir fransız kızı ardında mentollü sigaralar yakıyordu ya, işte o an düşüyor bedenime, ağırlaşıp sana sarılıyorum. kasketin yamukmuş, düzmüş umursamadan kadıköy' den beşiktaş' a kalkan sabah vapurlarına yetişmek için yolun sağ tarafında avuçlarını açmış seni bekleyen çingene kızını umursamıyorsun, beni umursamıyorsun attila ilhan. oysa ben her gördüğüme senin şiirlerini odasında fukara mumlar gibi yakan çocuk olduğumu anlatıyorum. bir nebze umut yok mu bana attila ilhan? bir nebze umut bile yokken avuçlarımda nasıl da bunca kahrolmuş, rezil olmuşlukla dolanıyorum? nedendir utanıp ellerimi ceplerime sokmam? savrulduk mu yoksa attila ilhan? senle de mi küs kaldık? hani gözlerimi bir yumup bir açtığım o ege kıyılarındaki kadınla savrulmamız gibi senle de mi savrulduk? oysa ben senden bir kaç şey okumuştum ona, suna su' dan dahi bahsetmiştim, yoksa ona mı darıldın? savruk saçlarıyla anlattım diye mi darıldın? sana yazıp camdan aşağıya attığım o küstah şiirlere mi darıldın?