eylül yalanı

ıslıklar çalınır sokaklarda,
             kan, ter içindedir gözleri
             gölgelere sığınır da taşar
             hüzünleri sarılıp siyaha...

kaçan kaçanadır, avlulardan çığlıklarıı yükselir,
             ve kahkahaları sokak aralarından
             sanki bir masum çocuk gülüşüdür
             kaybedeceğimiz birkaç yıla...

çanlar çalınır sonraya,
             uzaktır evleri bakarsa yalnızlığına
             ve korkaktır muhakkak kalabalığında
             lakin, sonudur sandallara sığamayışı.
             
                           bir eylül ne alıp götürür ki,
                           şayet, kaçıyorsa ardına bakmadan?           

                                       eylül yalanı, derlerdi eskiden,
                                       daha ben çocukken, kahkahalar atarken sokak aralarında...

                          

kardelen

 sen,
       en güzeli kışın,
       yağmurlarında sabahladığım özlem hasreti.

sen,
        bir damla huzur -ekşisi narın-
        ağustostan bozma kirpiklerin,
        kocaman gözlerinle,
        küçük kız çocuğu ellerin.

sen,
        kardelen...
         bir tutam karanfil gibi ellerimde tuttuğum,
        yüzüme çaldığım pişmanlığım,
sen,
        en büyük ağrım,
        kucakladığım gece yarıları -eylül-

sensin
        kardelen,
        dudaklarımda kuruyan sevda özlemi,
        aklımı saçlarında bozduğum,
                                        küçük kız.

bır çırpınışla titrediğim sokaklarında,
eylülleri boyadığım -masmavi-
tırnaklarında üşüdüğüm,
o yağmur,
  o deniz kokusu,
    ve o yalnız, ürkek gözlerim,
                                        sensin,
                                            kardelen...

safran yalanı

ey kızılın uykusundaki perişan düşlerim,
bir safran kokusunda hangi ismi neden,
                                             nasıl anımsıyorum?

sen safran mı kokladın hayatında?
                                             kimi,
                                             neden kandıyorsun?

ressam notları

-banyo
           suya saldım düşlerimi,
           iki çocuk gülüşü,
           iki anne umuduyla,
           suya saldım.

-yıkananlar
           biz ki; kızıl topraklar üstünde
           bir yağmur kavgasına tutuştuk,
            çırılçıplak tenlerimize dokunup.

-etki, gündoğumu
           le havre' de büyük yalnızlığımı
           liman sanki benimle paylaşıyor
           içimi kaplayan büyük buhran
           sanki sandallara karışıyordu.

-sola dönük kadın
            en ılık rüzgarlardan olsam,
            havaya savursam boynundaki fuları.
                       çavdar tarlasındaki rüzgar olsam,
                       boynunu okşasam ıslığımla.

babil kervanı varyasyon 4

kaç gece çığlıklarınızla uyudum,
kaç sabah rüyalarım yakamda uyandım, bilmeyeceksiniz.

hüznüm kervanın en büyük hüznü,
ne yağmurlar dindiriyor,
ne de yol boyu çocuk gülüşleri.
oysa bir kadın var yanımda,
sanki üstüm başım çocukmuş gibi ellerimden tutuyor.

ve dolunayı yakalarsak,
şiirler okuyorum onlara,
sana yazdığım şiirler yıldızları avuçluyor.

toz toprak kaldı her şey,
sen bile toz toprak kokuyorsundur,
sevişmeler toz toprak gibi ağzıma doluyor, öksürüyorum.

kanıdır şairin

bir şairin kanıdır,

gece yarısı bu ayaklarınıza düşen,

yağmurudur özlem zehirlerinin, yalnızlığı.

                kanıdır bir şairin,

                kanarsa içinde sefaletiyle,

                bir sonbahardır kirpiklerinizde.

bir şairin kanıdır,

umutlu yarınların habercisi üstünü çizdiği mısraları,

kopkoyu yüreklerde dindirdiği sevdalarının.

                kanıdır o şairin,

                sabahları karşılayan sessiz çığlıkları.

isyan

gecenin dördüncü nöbetinde özlem gibi bir ateş,

                                  büyüyor da büyüyor...

                                                                    isyan...

kan ağlıyor sokaklar, hürriyetimiz jilet gibi ellerini keser,

                                  kanar, kan kanar...

                                                                    isyan...

köprülerde afişler sallanır, rüzgar boy verir yalanlara,

                                  doğudan esiyor...

                                                                    isyan...

siren sesleri, en büyük çığlıklar, en hüzünlü kaçışlar,

                                  bir damla sefalet umuttur...

                                                                    isyan...

                                                                    isyan...

                                                                    isyan...

berkin elvan' a ağıt

sen ki, uçurtmandan hızlı adımların

            en güzel gülüşü direnişin.

            çocuk düşlerinle sulayıp,

            üç mevsim bir umut ektin vicdanlara.

dilimde en güzel ninnilerle saçlarını tararım,

sen yavaşça gözlerini kapa, sevdiğin kızı düşle.

            selam söyle şimdi abilerine,

            ya da koş dur sana kimsenin dokunamayacağı bahçelerde.